The Boy - Έτοιμοι Δύο

Μήνυμα σφάλματος

  • Notice: Undefined index: taxonomy_term στην similarterms_taxonomy_node_get_terms() (γραμμή 518 του /home/vasileio/www/ganymede/sites/presspop.gr/modules/similarterms/similarterms.module).
  • Notice: Undefined offset: 0 στην similarterms_list() (γραμμή 221 του /home/vasileio/www/ganymede/sites/presspop.gr/modules/similarterms/similarterms.module).
  • Notice: Undefined offset: 1 στην similarterms_list() (γραμμή 222 του /home/vasileio/www/ganymede/sites/presspop.gr/modules/similarterms/similarterms.module).

Ενάμιση χρόνο μετά το ''Έτοιμοι Ένα'' έχουμε στα χέρια μας τη συνέχειά του, που ακούει στο όνομα '''Ετοιμοι Δύο''. Με το ''Ετοιμοι Ένα'' ο The Boy εγκαινίασε μία περίοδο όπου απομακρύνθηκε μουσικά από τη lo-fi αισθητική των πρώτων του προσωπικών του δίσκων προς χάρη μίας πιο περίπλοκης προσέγγισης της μουσικής του. Σε αυτό καθοριστικό ρόλο έπαιξε η παραγωγή του Κτίρια Τη Νύχτα, ο οποίος έδωσε μία άλλη οπτική στις συνθέσεις του The Boy. Και αφού η συνεργασία τους ήταν απόλυτα επιτυχημένη και λειτουργική στο '''Ετοιμοι Ένα'' δεν υπήρχε κανένας λόγος για να μη συνεχιστεί και στο '''Ετοιμοι Δύο''. Φυσικά και σε αυτόν τον δίσκο υπάρχουν έντονα τα χαρακτηριστικά της τραγουδοποιίας του The Boy. Κοφτεροί στίχοι που καταπιάνονται με τη σύγχρονη αστική παρακμή, που όμως αφήνουν ανοιχτό ένα παράθυρο ελπίδας ανάμεσα σε δυστοπικές περιγραφές. Η μουσική του The Boy κινείται από τις παρυφές του ηλεκτρονικού ήχου, αγγίζει τις φόρμες των μεγάλων Ελλήνων συνθετών (Θεοδωράκης, Χατζιδάκις κτλ.), καταπιάνεται με την ''περίεργη'' pop, αλλά πάνω απ' όλα είναι ''The Boy''. Και αυτό είναι σημαντικό επίτευγμα για τον ίδιο τον δημιουργό, αφού έχει καταφέρει να δημιουργήσει τον δικό του προσωπικό ήχο αποτελούμενο από διάφορα και φαινομενικά ετερόκλητα στοιχεία. Αν το '''Ετοιμοι Ένα'' ήταν το soundtrack πριν τη καταιγίδα, το ''Έτοιμοι Δύο'' είναι το soundtrack μετά από αυτήν. Λιγότερο απειλητικό και περισσότερο γλυκά μελαγχολικό, αφήνει μία νότα αισιοδοξίας για τη συνέχεια. Σε αυτό καθοριστικό ρόλο παίζουν τα φωνητικά της Δεσποινίς Τρίχρωμη, που η γλυκήτητά τους δένει άρτια με την απειλητική αίσθηση που αφήνουν αυτά του ίδιου του The Boy. Η Αθήνα, ως πόλη σύμβολο της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, είναι πανταχού παρούσα. Μία πόλη που βίωσε έντονα την απότομη αστυφυλία του ελληνικού πλυθυσμού, έζησε έντονα τόσο τις μέρες της ψεύτικης ευημερίας όσο και αυτές της κρίσης που ακολούθησε και πλέον ψάχνει έναν καινούργιο βηματισμό. Η κρίση μπορεί να εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια ως προς το οικονομικό της σκέλος, αλλά υπήρχε έντονη σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης στο επίπεδο των σχέσεων των ανθρώπων, του πολιτισμού, της απουσίας θεμελειώδων ανθρώπινων αξιών και μία αίσθηση ότι ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει απλά γιατί μπορεί αγνοώντας την επίδραση που αυτό έχει στους γύρω του. Μία βλαχομπαρόκ αισθητική ήταν κυρίαρχη σε κάθε επίπεδο την εποχή που μοιράζονταν αφειδώς υλικά αγαθά. Και ο σχολιασμός αυτός αποτελεί για μία ακόμα φορά βασικό κομμάτι της θεματολογίας του The Boy. Η Αθήνα μπορεί να μην καταφέρνει να εκραγεί αλλά όπως αναφέρει στο ''Γλυκειά Μου Αγάπη'' ξέρει να λιώνει.

Το '''Ετοιμοι'' ξεκινά σαν ένα όμορφο πιανιστικό κομμάτι με τα φωνητικά της Δεσποινίς Τρίχρωμη να το χαρακτηρίζουν, για να εξελιχθεί σε ένα ανθεμικό ρυθμικό pop κομμάτι με κολλητικό ρεφραίν. Στο ''Μπράιαν Λήθη'' ο The Boy επιστρέφει στην κυρίαρχη ατμόσφαιρα του ''Έτοιμοι Ένα'' με τον ίδιο να απαγγέλει ακατάπαυστα τους στίχους του συνοδεία διάφορων ήχων από synths. Το πιάνο είναι ο πρωταγωνιστής σε κομμάτια σαν το ''Μενταγιόν'' και το ''Θολά'', ενώ στο ''Πολύδροσο'' ο The Boy σχεδόν ραπάρει πάνω σε επαναλαμβανόμενα beats. Με το ''Αγέννητος'' δίνει τη δική του εκδοχή στο ζεϊμπέκικο και το ''Ασημένιος Πλανήτης'' αποτελεί ένα από τα πιο συγκινητικά κομμάτια που έχει ηχογραφήσει. Προσωπική αδυναμία αποτελεί το ''Δύο Αδέλφια'', τόσο για τη μουσική, όσο και για τους στίχους. Το ''Φίμωσε Με'' είναι ένα κλασσικό The Boy κομμάτι και το ''Γλυκειά Μου Αγάπη'' ίσως ότι πιο τρυφερό έχει ηχογραφήσει έως τώρα. Ο δίσκος κλείνει με το ''Θριλερ''  που λειτουργεί και ως σύνοψη ολόκληρου του δίσκου. Ο The Boy για άλλη μία φορά αποδεικνύει ότι είναι από τους σημαντικότερους δημιουργούς της γενιάς του και ταυτόχρονα εκφραστής αυτής. Αυτό το τελευταίο είναι που ξεχωρίζει τους καλούς από τους πραγματικά σπουδαίους.

 

Twitter icon
Facebook icon
Google icon
StumbleUpon icon