Interpol - Marauder

Μήνυμα σφάλματος

  • Notice: Undefined index: taxonomy_term στην similarterms_taxonomy_node_get_terms() (γραμμή 518 του /home/vasileio/www/ganymede/sites/presspop.gr/modules/similarterms/similarterms.module).
  • Notice: Undefined offset: 0 στην similarterms_list() (γραμμή 221 του /home/vasileio/www/ganymede/sites/presspop.gr/modules/similarterms/similarterms.module).
  • Notice: Undefined offset: 1 στην similarterms_list() (γραμμή 222 του /home/vasileio/www/ganymede/sites/presspop.gr/modules/similarterms/similarterms.module).

Στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας παρατηρήθηκε μία έκρηκη συγκροτημάτων κιθαριστικής μουσικής από συγκροτήματα που προέρχονταν από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Πολλοί καλλοί δίσκοι κυκλοφόρησαν εκείνη την περίοδο με μπροστάρηδες μπάντες σαν τους Arcade Fire, τους Strokes, τους Interpol και τους National μεταξύ άλλων. Οι Interpol ήταν αυτοί που ως κύρια επιρροή είχαν το βρετανικό post punk και πιο συγκεκριμένα μπάντες σαν τους Joy Division και τους Chameleons. Φωνητικά που παραπέμπουν στον Ian Curtis, επιβλητικές μπασογραμμές και κοφτερές κιθάρες χαρακτήριζαν εξαρχής τον ήχο τους. Ακόμα και το look τους παρέπεμπε στην εμβληματική μπάντα από το Manchester, αφού το μαύρο ήταν κυρίαρχο ως χρώμα και γενικότερα υπήρχε μία αυστηροτητα στις στυλιστικές τους επιλογές. Οι Interpol δεν δυσκολεύτηκαν να αποκτήσουν από την αρχή μεγάλη δημοτικότητα και κριτική αποδοχή. Οι δύο πρώτοι τους δίσκοι ήταν τουλάχιστον καταπληκτικοί και δικαίως θεωρήθηκαν από τα σημαντικότερα κεφάλαια της ποπ κουλτούρας στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα. Από εκεί και πέρα έχουν κυκλοφορήσει τρεις ακόμα δίσκους, πριν φτάσουμε στο φετινό ''Marauder''. Αυτοί οι δίσκοι σε καμία περίπτωση δεν άγγιξαν το μεγαλείο των δύο πρώτων τους και σημάδεψαν την δεύτερη και μετριότερη περίοδο του συγκροτήματος. Πάντοτε είχαν αρκετές ενδιαφέρουσες στιγμές, αλλά το συνολικό αποτέλεσμα υπολείπονταν σε σχέση με το ''Turn On The Black Lights'' και ''Antics''. Οι συνθέσεις ήταν χειρότερες ή απλώς επαναλάμβαναν τον εαυτό τους και το post punk ως είδως είναι αρκετά περιοριστικό ώστε ένα συγκρότημα να μπορεί να ελιχθεί μαζί του. Βέβαια οι Interpol εξακολουθούν να είναι ένα συγκρότημα που διατηρεί μεγάλη και αφοσιωμένη βάση οπαδών και πολλοί είναι αυτοί που αναμένουν κάθε καινούργια τους δουλειά.

Στο ''Marauder'' η πρώτη μεγάλη διαφοροποίηση είναι η πρόσληψη του Dave Fridmann για την θέση του παραγωγού. Ο Fridmann ως έξυπνος επαγγελματίας που είναι, φρόντισε να τους φρεσκάρει αρκετά τον ήχο, χωρίς όμως να τους τον αλλάξει. Τα στοιχεία που αγάπησε κάποιος στους Interpol είναι και εδώ, απλά είναι δοσμένα με έναν λίγο διαφορετικό τρόπο. Το ''Marauder'' είναι ο πιο φωτεινός τους δίσκος για τα δεδομένα των Interpol. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν τον κάνει έναν δίσκο σαν αυτούς των MGMT, για να θυμηθούμε μία μπάντα που έχει συνεργαστεί επιτυχημένα με τον Fridmann, αλλά το φως διαπερνά περισσότερο από ποτέ τα μαύρα αυλάκια του δίσκου. Μπορεί το μπάσο σήμακατατεθέν του Carlos D να έχει εγκαταλείψει εδώ και χρόνια το συγκρότημα, με συνέπεια οι κιθάρες να έχουν καθοριστικότερο λόγο, το έτερο όμως σήμα κατατεθέν των Interpol είναι πανταχού παρόν. Και αυτό δεν είναι άλλο από τα φωνητικά του Paul Banks.

Το εναρκτήριο ''If You Really Love Nothing'' σηματοδοτεί τις εξελίξεις στο στρατόπεδο των Interpol. Ένα catchy single που αναζητούσε η μπάντα και μία επιτυχημένη απόπειρα αποτύπωσης του ''νέου'' ήχου τους. Αντίθετα το ''The Rover'' επιστρέφει στην καταιγιστική λογική του ''Antics'', ενώ το ''Mountain Child'' κλιμακώνεται σταδιακά για να οδηγηθεί στην κάθαρση του φινάλε. Στο ''Complications'' φαίνεται ξεκάθαρα η ανάμιξη του Fridmann στον νέο δίσκο των Interpol και στα ''Flight Of Fency'' και ''Number 10'' δείχνουν την πιο pop πλευρά τους. Τα φάνκυ τύμπανα χρωματίζουν το ''Party's Over'' και το ''It Probably Matters'' αποτελεί μία από τις πιο όμορφες χαμηλότονες στιγμές που έχουν ηχογραφήσει. Κομμάτια σαν το ''Nysmaw'' και το ''Surveilance'' είναι τυπικά Interpol-ικά κομμάτια και θυμίζουν αρκετά μπάντες που αντέγραψαν ή έστω επηρεάστηκαν από τους Interpol σαν τους Editors και τους White Lies.

Το "Marauder'' είναι καλύερος δίσκος από τους δύο προηγούμενους των Interpol. Βέβαια όποιος αναζητά κάτι παρεμφερές με τους δύο πρώτους τους, θα απογοητευτεί και με αυτό. Στα συν του ότι ακούγεται ευχάριστα από την αρχή μέχρι το τέλος. Και αυτό δεν είναι δεδομένο ούτε από μπάντες νέες που θεωρούνται ελπιδοφόρες. Οι Interpol το κατάφεραν με σχετική ευκολία και αυτό δείχνει το μέγεθός τους ως μπάντα. Αν ήταν το ντεμπούτο κάποιου καινούργιου συγκροτήματος θα τύγχανε ενθουσιώδους υποδοχής. Οι Interpol όμως έχουν συγκλονίσει στο παρελθόν, οπότε το ''Marauder'' είναι απλά ένα ευχάριστο βήμα στη δισκογραφία τους.

Twitter icon
Facebook icon
Google icon
StumbleUpon icon