Vassilikos: ''Οφείλουμε να προχωράμε όσο μεγαλώνουμε''

Μήνυμα σφάλματος

  • Notice: Undefined index: taxonomy_term στην similarterms_taxonomy_node_get_terms() (γραμμή 518 του /home/vasileio/www/ganymede/sites/presspop.gr/modules/similarterms/similarterms.module).
  • Notice: Undefined offset: 0 στην similarterms_list() (γραμμή 221 του /home/vasileio/www/ganymede/sites/presspop.gr/modules/similarterms/similarterms.module).
  • Notice: Undefined offset: 1 στην similarterms_list() (γραμμή 222 του /home/vasileio/www/ganymede/sites/presspop.gr/modules/similarterms/similarterms.module).

Η ημερομηνία δημοσίευσης αυτής της συνέντευξης συμπίπτει με την κυκλοφορία του ''Amazing Grey'', του πρώτου προσωπικού δίσκου του Vassilikos με αποκλειστικά δικά του τραγούδια. Παράλληλα αυτός ο δίσκος σηματοδοτεί το τέλος της δισκογραφικής αποχής για έναν άνθρωπο που καθόρισε όσο λίγοι την εγχώρια εναλλακτική σκηνή. Βλέπετε οι Raining Pleasure κατάφεραν όχι μόνο να γράψουν σπουδαία κομμάτια, αλλά και να σημειώσουν αξιόλογη εμπορική επιτυχία. Για εμένα αυτή η συνέντευξη έχει και μία ιδιαίτερη προσωπική σημασία. Η εποχή που άρχισα να διαμορφώνω τα μουσικά μου γούστα ταυτίζεται με το ξεκίνημα των Raining Pleasure. Και σε αυτούς βρήκα τους δικούς μου local heroes, που κινούνταν σε ένα παράλληλο μουσικό σύμπαν με μπάντες όπως οι Cure, οι Smiths, οι James, οι Field Mice, οι Pixies και πολλοί άλλοι που άκουγα με πάθος. Μία μπάντα που μπορούσε να κοιτάξει στα μάτια κάθε φτασμένη μπάντα του εξωτερικού. Και ήταν μία μπάντα από την Πάτρα, που βρισκόμασταν στα ίδια στέκια, στους ίδιους δρόμους κτλ. Αυτή είναι μία συνέντευξη που πάντοτε ήθελα να γίνει για το presspop και το ''Amazing Grey'' αποτέλεσε την αφορμή για την υλοποίησή της.

 

 

Ύστερα από αρκετά μεγάλο διάστημα κυκλοφορείς δίσκο με δικό σου υλικό. Πως και προέκυψε τόσο μεγάλο διάστημα αποχής;

Η αποχή ήταν μια πολύ φυσική κατάσταση για μένα. Ήταν ένας κύκλος ζωής που ήταν φανερό ότι είχε αρχίσει ήδη για μένα από το 2010 περίπου. Ένιωθα άδειος από μουσική αλλά γεμάτος από άλλα έντονα ενδιαφέροντα που είχαν ήδη μπει για τα καλά στο κεφάλι μου. Εκεί ήρθε το Λονδίνο και οι σπουδές μου στην Κινέζικη Ιατρική. Μπορεί να έλειψα από τα δημόσια πράγματα, αλλά όλα αυτά τα χρόνια για μένα ήταν γεμάτα εξερεύνηση και αναζήτηση. Επανέρχομαι τώρα γιατί νιώθω ότι έχω κάτι να πω με τη μουσική ξανά.

Στο ‘’Amazing Grey’’ έχεις γράψει σε όλα τα κομμάτια τη μουσική, τους στίχους, έχεις κάνει την παραγωγή και την ενορχήστρωση. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι αυτός είναι ο δίσκος που σε εκφράζει περισσότερο;

Πάντα έγραφα τη μουσική, τους στίχους και έκανα και την ενορχήστρωση, αυτή τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος. Όλοι οι δίσκοι μου με εξέφραζαν τη στιγμή που βγήκαν. Αδυνατώ να μπω σε δημιουργική διαδικασία χωρίς να εκφράζομαι ουσιαστικά και σε βάθος. Να σου πω την αλήθεια, πιστεύω ότι έτσι θα έπρεπε να γίνεται η μουσική. Όταν πραγματικά έχεις κάτι να πεις και θες να το πεις. Όχι με τη σεζόν.

Ο ήχος του ‘’Amazing Grey’’ είναι σε σημεία αρκετά διαφοροποιημένος από αυτά που έχουμε από εσένα στο παρελθόν, με σαφέστατη μία στροφή προς πιο ηλεκτρονικούς ήχους. Τι σε οδήγησε προς αυτή τη κατεύθυνση;

Ε, έχουν περάσει και τόσα χρόνια! Δεν θα έβγαζα ούτε τώρα καινούριο υλικό αν δεν είχα κάπως πιο φρέσκο ηχητικό όραμα. Μην ξεχνάς ότι μεσολάβησε και ο Τσιτσάνης, που με έβαλε σε άλλα μονοπάτια για τα καλά. Εμείς που φτιάχνουμε μουσική, κατά κάποιο τρόπο το οφείλουμε στον εαυτό μας και την τέχνη μας να προχωράμε όσο μεγαλώνουμε. Και το ίδιο νομίζω ισχύει και για τους ουσιαστικούς ακροατές. Δεν έχει νόημα η ζωή στα ίδια και τα ίδια, χωρίς εξερεύνηση και περιπέτεια.

Κάποτε ένας δημοσιογράφος είχε περιγράψει τα τραγούδια των Smiths ως μία χαρούμενη και ανεβαστική μουσική που ντύνει σκοτεινούς και απαισιόδοξους στίχους. Συμφωνείς ότι κάτι τέτοιο ισχύει και για τα δικά σου κομμάτια;

Ίσως, σε σημεία. Δεν νομίζω ότι οι στίχοι μου χαρακτηρίζονται συνολικά από σκοτεινή διάθεση. Ούτε η μουσική μου είναι πάντα ανεβαστική. Μ’ αρέσει εξάλλου να παίζω πολύ με τα όρια και τις έννοιες, ηχητικά και στιχουργικά. Μ’ αρέσει η αίσθηση της έκπληξης και του ξαφνιάσματος. Νομίζω ότι αποφεύγω το ρίσκο του να φέρω τον ακροατή σε βαρεμάρα.

Τι θέλησες να δόσεις στα δύο κομμάτια των Raining Pleasure που επανεκτελείς στο ‘’Amazing Grey’’;

Είναι δύο πολύ καλά κομμάτια, που δεν έτυχαν της τύχης που θεωρώ ότι τους άξιζε. Ούτε σε επίπεδο παραγωγής ούτε σε επίπεδο αναγνωρισιμότητας. Οπότε είπα ότι θα τα ξανακάνω. Διάφοροι φίλοι μου έλεγαν ότι κάτι τέτοιο δεν είναι ποτέ καλή ιδέα. Αλλά τώρα συμφωνούν μαζί μου πως έχουν γίνει καλύτερα από ό,τι ήταν.

Ποια είναι τα πλάνα σου το επόμενο διάστημα για την προώθηση του δίσκου;

Το μόνο που ξέρω σίγουρα αυτή τη στιγμή είναι η συναυλία στο Νιάρχος στις 15/4. Από κει και πέρα, περιμένω τη ζωή να συμβεί. Έχω σταματήσει εδώ και πολλά χρόνια να κάνω σχέδια. Αν προκύψει ενδιαφέρον και για άλλες συναυλίες, θα τις κάνω.

Ζώντας τα τελευταία χρόνια στην Αγγλία, πιστεύεις ότι εκεί υπάρχει κοινό για πράγματα που δεν προέρχονται από το Νησί;

Φυσικά. Ειδικά αν κάτι έρχεται από την Αμερική, η Αγγλία ανοίγει τα πόδια. Μέσα σε όλο τους το arrogance, ξέρουν ότι έχουν όρια. Και έχουν ένα δέος απέναντι στην Αμερικάνικη μουσική. Νομίζω αυτό συνέβαινε ήδη από τα 60s, όταν άρχισαν να αμερικανίζουν τα αγγλικά τους στη μουσική. Ελάχιστοι είχαν τα κότσια να τα πουν στη ντοπιολαλιά τους. Barrett, Bowie, ίσως και κάποιοι άλλοι από Β.

Το διάστημα της παραμονής σου στην Αγγλία έκανες κάποια πράγματα σε σχέση με την μουσική εκεί;

Σε λάιβ, όχι. Δεν είχε νόημα. Ούτε και είχα όρεξη. Η ζωή μου στο Λονδίνο, εκτός από τον τελευταίο χρόνο, ήταν εξολοκλήρου αφοσιωμένη στο βελονισμό.

Το αντικείμενο των σπουδών σου σε έχει επηρεάσει στον τρόπο που δημιουργείς τα τραγούδια σου;

Όχι έτσι όπως το θέτεις. Όμως με έχει επηρεάσει σε βάθος στον τρόπο που λειτουργώ και βλέπω τα πράγματα και τη ζωή. Και με αυτό το δεδομένο, υποθέτω ότι έχει υπάρξει κάποια επιρροή και σε αυτά που γράφω. Αλλά, στο βάθος, ο τρόπος που γράφει κανείς τραγούδια είναι πάνω κάτω ο ίδιος, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Αυτό που αλλάζει, είναι το πώς θα διαχειριστούν τον ήχο από εκεί και πέρα.



Ξεκίνησες την πορεία των Raining Pleasure μέσα από μία ανεξάρτητη εταιρεία, στην συνέχεια για χρόνια συνεργάστηκες με πολυεθνικές και πλέον το ‘’Amazing Grey’’ κυκλοφορεί από την ανεξάρτητη Inner Ear. Ποιες διαφορές εντοπίζεις μεταξύ ανεξάρτητων και πολυεθνικών και πως βλέπεις την μεγάλη πτώση της μουσικής βιομηχανίας;

Αυτό θα πρέπει να τεθεί και στο ανάλογο χρονικό πλαίσιο. Όταν ξεκινούσαμε εμείς, οι πολυεθνικές είχαν δύναμη (μιλάμε για Ελλάδα, γιατί αλλιώς η κουβέντα μπερδεύεται πάρα πολύ). Τώρα δεν έχει κανένας δύναμη. Κάνει ο καθένας ό,τι μπορεί, με όποιον τρόπο θεωρεί ότι τον οφελεί. Οι πολυεθνικές στρέφονται αποκλειστικά τώρα στο εφήμερο κέρδος -όχι ότι αναζήτησαν ποτέ την ουσία, με λίγες εξαιρέσεις συγκεκριμένους ανθρώπους- και οι λίγες ανεξάρτητες κάνουν ό,τι θεωρούν σωστό για τη μουσική που υποστηρίζουν. Το αποτέλεσμα της πτώσης της βιομηχανίας, εκτός του ότι εξαφάνισε μερικά επαγγέλματα από το χάρτη, είναι ότι κανείς δεν έχει πια το περιθώριο να το παίξει κάτι που δεν είναι. Οι μεν με τα σκυλάδικα και οι δε με ό,τι θεωρούν ότι αξίζει.

Μιας και το τελευταίο διάστημα έχει ανοίξει μεγάλη συζήτηση για τις αλλαγές των νόμων στην Ευρωπαϊκή Ένωση περί πνευματικών δικαιωμάτων και της ελευθερίας του internet, ποια είναι η δική σου άποψη;

Από αυτά που γνωρίζω, σωστά γίνεται αυτό που γίνεται. Τα προσωπικά δεδομένα υπόκεινταν ακόμα σε απαρχαιωμένους νόμους, από τότε που το Ίντερνετ δεν ήταν καν ιδέα. Πρέπει να συγχρονιστεί η νομοθεσία. Δεν ξέρω όμως τα πράγματα σε μεγαλύτερο βάθος. Πιθανότατα κάποιοι θα χρησιμοποιήσουν τις αλλαγές προς όφελός τους. Αλλά αυτό γινόταν έτσι κι αλλιώς.

Όταν οι Raining Pleasure κυκλοφορούσαν το ‘’Flood’’ υπήρχαν λίγα αξιόλογα αγγλόφωνα συγκροτήματα, ενώ τώρα αρκετοί καλλιτέχνες κυκλοφορούν ενδιαφέρουσες και αξιόλογες δουλειές. Πιστεύεις ότι οι Raining Pleasure έπαιξαν ρόλο σε αυτό;

Όπως έχω πει συχνά σε αυτή την ερώτηση, ναι, φυσικά και έπαιξαν. Κυρίως όμως στο να μπορούν κάποιες μπάντες να βλέπουν φως στο τούνελ. Πριν τους Pleasure είχαν υπάρξει πολύ καλές μπάντες και το ίδιο και μετά. Αυτό που άλλαξε μέσα από εμάς είναι ότι ήμασταν η πρώτη αγγλόφωνη μπάντα που έγινε mainstream. Και η μοναδική αν δεν κάνω λάθος που μετράει διακεκριμένες πωλήσεις και πάνω από 3 κομμάτια στα top 10 των charts. Δεν είναι λίγο. Αλλά ούτε σημαίνει και τίποτα όπως βλέπουμε.

Twitter icon
Facebook icon
Google icon
StumbleUpon icon